« سميع » در قرآن مجيد متكررا آمده است و خداوند متعال را به اين صفت بدون هيچ قيدى ستوده است و اينكه حضرت خليل الرحمن عليه السّلام و زكرياى نبىّ - على نبيّنا و آله و عليه السّلام - خداوند را « سميع الدعاء » تعبير كرده‌اند به مقتضاى حال و مقام كه حال و مقام دعا بوده تقييد گرديده نه آنكه وصف « سميع » بالذّات مقيّد و محدود باشد ، بلكه همهء موجودات اعم از مادى و مجرد در حيطهء حضرت سمع خداوند سميع قرار دارند و جملگى ، مسموعات حضرت سميع مىباشند ، زيرا در منطق قرآن عظيم همهء موجودات بدون استثنا ، كلمات اللّه‌اند : و لو أنّ ما في الارض من شجرة اقلام و البحر يمدّه من بعده سبعة أبحر ما نفدت كلمات اللّه . « 1 » و به آن حيثيّتى كه كلمات اللّه‌اند ، مسموعات حضرت حقتعالى مىباشند ، همانطور كه همهء موجودات معلومات خداوند متعاليند ، و سمع و علم واجب الوجود ، محيط بر همهء اشيا از خرد و كلان است . و در احاديث و ادعيه وارده از معصومين عليهم السّلام توصيف خداوند متعال به صفت « سمع » با صيغه‌هاى مختلف - الى ما شاء اللّه - آمده است و از دقيقترين تعبيرات در اين باره بند نود و نهم از دعاى شريف جوشن كبير است كه عرض مىكند : يا من لا يشغله سمع عن سمع ، يا من لا يمنعه فعل عن فعل ، يا من لا يلهيه قول عن قول ، يا من لا يغلطه سؤال عن

--> ( 1 ) لقمان - 27 .